evet bu postumun Beatles olacağını söylemiştim zaten. ama biraz geç oldu. neyse fazla uzatmaya gerek Beatles müzik yapsın biz dinleyelim yeter. onlarsız bu dünya kesinlikle bu kadar güzel olamazdı.
son videoda görüntü bi hayli kötü ama bu seferlik affola.Beatles bu kadarla bitmez tabii. vizelerim bi bitsin. hızlı bi dönüş yapıcam umarım :)
bu aralar bi uyuşukluk üstümde. bundan sonra daha çok şarkı daha az laf buna karar verdim.
Across The Universe filmini izlemeyenler varsa kesinlikle çok şey kaçırıyolar. bi kere Beatles denince akan sular durur benim için ikincisi de yorumlayanların hakkını yiyemem. buyrun burdan bakalım.
bu şarkı cidden çok sevimli olmuş.ki Beatles halini de bi sonraki yazımda koyucam. Jim Sturgess 'in oyunculuğunu ben zaten beğeniyorum ama şarkıyı da hiç fena yorumlamamış hani.ne dersiniz ?
Jim Sturgess demişken devam edelim. I've Just Seen a Face. görüntüler bile yeterince sevimli. =)
T.V. Carpio 'dan I Want to Hold Your Hand de kesinlikle favorilerimden. nasıl yumuşak, içe işleyen bir ses?!
Hey Jude.. zaten kendisi Beatles şarkıları arasındaki favorilerimden. Joe Anderson yorumu ve yeni düzenlemeyi de sevmedim değil.
Come Together tek kelimeyle şahane olmuş!!!
bir bayanın sesiyle If I Fell. gerçekten çok güzel olmuş.
ama ne dersek diyelim en iyisi Beatles ' ın kendi yorumu. bunlar kötü mü? asla. niye bu şarkıları seçtim. ben de bilmiyorum şu an ki ruh halim.yoksa hepsi birbirinden güzel. ayrıca ısrar ediyorum Across the Universe kesinlikle izlenmeli tabii hala izlemediyseniz. =)
ah Thom Yorke sen insanları öldürmeye mi çalışıyorsun?! gerçekten bitmiş, hayata karşı sinirlenmiş bi haldeyken Coldplay ve Radiohead dinlenmemesi gerektiğini bilsem de bu adama dayanamıyorum. Hele ki Street Spirit 'e. nasıl sözler , nasıl bi müzik en önemlisi nasıl bi ses! kimse bu adamın varisi olamaz.
daha fazla söze gerek yok bence hele ki böyle bi klipten sonra. zaten şimdiye kadar depresyona girmediyseniz klipten sonra girebilirsiniz.
Street Spirit, Radiohead'in 95 yılında çıkardığı The Bends albümünün kapanış şarkısı. adını Fade Out diye görürseniz şaşırmayın. bahsedilen bu şarkının ta kendisidir.
"Street Spirit" en saf şarkımız, onu ben yazmadım. O kendisini yazdı. Biz sadece onun elçileri, biyolojik katalizörleriyiz. Şarkının özü benim için tam bir muamma ve birdaha hiç bu kadar ümitten yoksun bir şarkı sözü yazmam heralde. En hüzünlü şarkılarımızın bile içinde bir yerde bir maksat vardır. Street Spirit'in amacı yok. O sonunda ışık olmayan karanlık bir tünel. O, kendisini sadece melodinin sesinin tanımlayabildiği, çok acıtan tüm trajik hisleri temsil ediyor. Hepimizin şarkıyla başetmede bir yöntemleri var. Buna ayırma deniyor. Özellikle ben; duygusal radarımı bu şarkıdan ayırıyorum, yoksa çalamam. Yarılırım. Sahnede yığılıveririm. Sözlerinin anlaşılır bir anlamının olmamasının, birkaç mini-hikâyeden veya görüntüden oluşmasının sebebi budur. Müziğin ve şarkı sözlerinin birlikte oluşturduğu duygusal bütünlüğü ifade etmesi için müziğin içine imgeler yerleştirdim. "bir gün bunların hepsini hepten yutacaksın" derken anlatılan budur. Duygusal bütünlüğü kastettim, çünkü içimdeki duyguyu ifade ettirmedim. Parçalara ayrılırdım. Hayranlarımız şerkının kendilerini delip geçmesine izin vermekte benden daha cesur, ya da belki de ne dinlediklerini bilmiyorlar. Street Spirit'in, ne kadar uğraşılırsa uğraşılsın, son gülenin o olacağını bilerek kahrolası şeytanın gözlerinin içine bakmak hakkında olduğunu anlamıyorlar. Ve bu gerçek, ve doğru. İstisnasız her şartta son gülen şeytan olacak, ve bunun hakkında fazla düşünürsem çatlarım. Bu şarkıyla duygusal olarak başa çıkabilen hayranlarımızın olduğuna inanamıyorum. Şarkının ne hakkında olduğunu bilmediklerime kani olmamın sebebi budur. Bundan dolayı onu konserlerin sonuna doğru çalıyoruz. Şarkı beni deliyor, ve sarsıyor, ve her çalışımda çok kötü acıtıyor. Anlamına inat, tezahürat eden ve gülüşen binlerce insana bakmak, tıpkı köpeğinizi terk edecekken köpeğin kuyruğunu sallayarak duruşu gibi. Buna benziyor ve bu kalbimi kırıyor. Keşke şarkı bizi katalizör olarak seçmeseydi, ben onu istemiyorum. Çok şey istiyor. O şarkıyı ben yazmadım."
bu sözlerin hepsi Thom Yorke ' a ait. ne desem ne yazsam boş heralde bu laflardan sonra. en iyisi mi siz kendinizi benim kadar kaptırmayın şarkıya. nasıl olucak bilmiyorum ama. iyi dinlemeler.
çok az şarkı beni ilk dinlediğimde etkiler. ama Portishead 'in Sour Times 'ı başladığı anda beni yerime mıhladı. nasıl güzel bir başlangıçtır o öyle. ben de hissettirdiği duyguları tarif etmem imkansız.
Müziğin güzelliğine edilebilecek bi laf yok bence. üstüne de Beth Gibbons 'ın o buğulu sesi ve o sözler : "nobody loves me , it's true, not like you do..." sadece nakaratı değil harika olan. "who am i?,what and why? 'cause all i have left is my memories of yesterday " kısmına ne demeli. iyisimi sözleri ben toptan buraya koyuyim.
Portishead İngiliz Trip-Hop grubu. Grup 1991 de Geoff Barrow ve Beth Gibbons tarafından kuruldu. Adını Barrow 'un doğduğu sahil kasabasından aldı.Sour Times ise 1994 de çıkardıkları Dummy albümlerinden belki de en meşhur şarkıları.
The Ugly Truth belkide en sevdiğim romantik komedi. tabi bunda Gerard Butler 'ın rolü azımsanamayacak derecede fazla. ama o olmasada sevimli bi romantik komedi olurdu. şimdi asıl amacım filmden bahsetmek değil tabiiki. sinemada izlerken ne güzel şarkıymış bu, eve gidince bi şekilde tedarik etmeliyim diyip unuttuğum, daha sonra şunu bi dinlesene şahane bi şarkı diye arkadaşımın attığı ve şarkıyı dinleyince işte bu o dediğim Natasha Bedinfield 'ın Pocketful of Sunshine ' ı bugün sizlere de dinletmek istediğim şarkı.
o günden beri her sabah en az bi doz alıyorum bu şarkıyı. cidden insana neşe veren bi şarkı. ki ben güneş delisi bi insan olduğumdan şarkının sözlerinin içinde sunshine geçmesi bile yetiyo mutlu olmam için.
Natasha Anne Bedingfield 26 Kasım 1981 İngiltere doğumlu. nerden hatırlıyo olabilirim bu sesi diye düşüneniniz varsa Pantene reklamını hatırlamanız yeterli. fonda Natasha Bedingfield 'ın Unwritten 'ı var çünkü. -reklama bakmak isteyenler için üstüne tık tık.-Pocketful of Sunshine ise Natasha Bedingfield 'ın 2008 de çıkardığı albümüyle aynı ismi taşıyo.Amerika listelerinde 3.lüğe tırmanma başarısını göstermiş leziz bi şarkı.
işte The Ugly Truth ve Pocketful of Sunshine uyumu. bunu görmelisiniz diye düşündüm.
evet final dönemimdeyim oturup ders çalışcağım yere buraya yazı yazıyorum. afferin bana(!) sonra neden bu dersten kaldım dememeliyim. neyse kaldı 2 tane diyelim.
"it's the final countdown " diyerek bugün hangi şarkıyı paylaşcağım fazlasıyla belli olsun. biliyorum alakası yok ama bu şarkı bana final dönemlerinde fazlasıyla gaz veriyo. aslında şarkının teması uzayda hayat var, gidiyoruz çok güzel olucak her şey falan. bi nevi Avatar olayı. Joey Tempest kendileri Europe 'ın vokali 1986 'da yazmış bu şarkıyı ama biz hala göremedik uzaydaki hayatı.
çok güzel şarkı sizde bi iki defa dinleyin cidden gaza gelirsiniz.
şarkının Children of Bodom ve Norther coverları mevcut. bana sorarsanız en güzel hali aslı, yani Europe 'ın söylediği. ama ben metal dinlerim diyosanız Norther ve Children Of Bodom arasındaki tercih size ait.
bayadır yazamıyorum maalesef bu biraz daha böyle gidecek gibi görünüyo.HP bilgisayarımı yapamadı ne yazık ki şimdi yeni bilgisayar bakıyorum.ama sizi şarkısız bırakmak istemiyorum.
dün oturuyodum çat diye bu şarkı aklıma geldi nerden geldiyse.bunu hemen blogumda paylaşmalıyım dedim. Texas 'ın Summer Son'ı ciddi anlamda çok güzel bi parça. 99da çıkmıştı galiba. alternatif rock dinlemeye başladığımda ilk keşiflerimden biriydi bu şarkı ve hala hiç bıkmadan dinlerim. aslında biraz pop gibi ama çaktırma.
fazla bi şey yazamıyorum malum bilgisayar benim değil. amma velakin buyrun burdan sözler, burdan ekşi sözlük yorumları.
yıllandıkça güzelleşiyor şarkı ya da ben büyüdükçe daha çok seviyorum. her neyse şarap gibi şarkı velhasıl. iyi dinlemeler.
-bu arada yarın ankaradakiler için If Performance Hall 'de Hacettepe IEEE partisi var. güzel olucak gibime geliyo. herkesi beklerim.-
